

D4244

@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱ་ཧྱ་རྠ་སིདྡྷི་ཀཱ་རི་ཀཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གིས་རང་དོན་བརྙེས་གྱུར་ནས། །གཞན་དོན་མ ལུས་རྣམས་ཀུན་མཛད།།དེ་ལ་དོན་ཀུན་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དོན་དཔྱད་དོ། །རྣལ་གནས་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་ཕྱིའི་དོན་མིན། །ཤེས་ཕྱིར་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། །རྨི་ལམ་ཟླ་བ་གཉིས་བློ་བཞིན། །དེ་ལྟར་བློ་ཙམ་སྨྲ་བ་ཡིས། །ཕྱི་ཡི་ དངོས་མེད་པར་བསྒྲུབས་པ།།དང་པོ་མི་སླུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཡོད་སྨྲ་བ་མིན་ཞེས་སྨྲས། །ཤེས་པ་སླུ་བའི་ཕྱིར་རམ་ནི། །གཟུགས་སོགས་རུང་བ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དམིགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་གྲང་ན། །དེ་གཉིས་ཀྱང་ནི་མི་བཟང་ངོ་། །རང་གི་ཡན་ལག་བཅད་ལ་སོགས། ། རྨི་ལམ་མཐོང་བ་དེ་དག་མེད། །གལ་ཏེ་དོན་རྣམས་གཏན་མེད་ན། །སད་ནའང་དེ་བཞིན་མི་འགྱུར་རམ། །ཁྱོད་ནི་སད་པའི་མགོ་བཅད་དང་། །ལུས་རྒྱས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་བཞིན། །འདོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྤོང་དང་། །འཐོབ་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་འབད་དང་ལྡན། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པས ཐམས་ཅད་དུ།།འཇུག་གོ་ཞེ་ན་མིང་ལྡོག་མེད། །ཤེས་པ་མི་སླུ་མ་འཁྲུལ་ཏེ། །སླུ་བ་དག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་དང་མི་གཞན་ལ། །ཤེས་པ་མི་སླུ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་ཡིན་པར་ཤེས། །མ་འཁྲུལ་མཚན་ཉིད་གཞན་མེད་དོ། །རིང་དང་ཕྲ་སོགས་ཤེས་ པ་ལས།།རྣལ་འབྱོར་ཅན་ཞེས་བྱེ་བྲག་དབྱེའི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་མིན་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གྲོལ་མིན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་དེ་སླུ་བ། །ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །རྨི་ལམ་སོགས་བཞིན་ཐམས་ཅད་དུ། །ཅི་ཕྱིར་སླུ་བ་སྲིད་ མི་འགྱུར།།གལ་ཏེ་བག་ཆགས་བརྟན་ཕྱིར་ཞེས། །རྨི་ལམ་ཅི་ཕྱིར་ཡང་མི་བརྟན། །དེ་ལས་གྲོང་དང་ཀུན་དགའ་དང་། །གཞལ་བྱ་ཉིད་སོགས་མཐོང་བ་འདྲ། །དབང་དོན་མེད་ལ་སྐྱེས་པའི་བློ། །བག་ཆགས་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ། །སྨིན་པ་ཐོབ་དང་བར་ཆད་དོ།

我来为您翻译这段藏文：
梵文题目：Bāhyārthasiddhikārikā nāma
藏文题目：ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ།
汉译题目：《外境成就论颂》
顶礼三世一切如来！
礼敬已证得自利，
并成办他众利益，
为求成就诸义利，
我今礼敬而观察。
正常状态下眼等识，
其所行境非外境，
因为是识现为境，
如梦中见双月智。
如是唯识论者说，
外境实无而成立，
初见不欺现量故，
说彼非有而宣说。
或因识有欺诳故，
或因色等不应理，
若谓所缘应成无，
此二论点皆不善。
梦中所见自身断，
彼等诸境实非有，
若谓诸境皆无实，
醒时何不同梦境？
汝言醒时头断等，
身体增长如梦中，
若许此义何故汝，
为得舍彼而精进？
若谓错乱一切时，
无有名言之差别，
不欺之识非错乱，
欺诳即是错乱性。
于境时处他人等，
若有不欺之知识，
当知彼为无错乱，
无错特征更无他。
远细等境之了知，
瑜伽师有差别分，
非遍智者成过失，
不离二相之显现。
佛陀本性有欺惑，
如何能知有此事？
如同梦境等一切，
何故不成欺诳性？
若谓习气坚固故，
梦境何故不恒常？
从彼见城及园林，
宫殿等境皆相似。
无有根境所生识，
习气刹那复刹那，
成熟获得有间断。
这是一篇关于外境实在性的哲学论著，主要讨论了认识论中关于外境存在与否的问题，以及唯识与实在论的辩论。译文尽量保持了原文的偈颂体格式和对仗特点。

།དབང་པོ་དོན་ དག་བསྟན་པའི་རྒྱུ།།གང་གི་ཤེས་པ་ངོ་གཅིག་ཅིང་། །དབང་པོ་དོན་ལས་མ་བྱུང་བ། །དེ་ཡི་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ནི། །གཏན་དུ་བརྟན་པའམ་མི་བརྟན་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཉིད་སོགས་མཚུངས་ལྡན་ཕྱིར། །དེ་དེའི་སྨིན་བྱེད་མ་ཡིན་ནམ། །སྨིན་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་བཞིན་དུ། །སྨིན་པ་ཡང་ དག་ཟད་མི་རིགས།།གཉིད་ཀྱི་རྨི་ལམ་ན་མཐོང་བ། །དེ་ན་ཕྱི་ཕྱིར་མི་བརྟན་ཞིང་། །འཁྲུགས་འགྱུར་ཇི་ལྟར་དེ་ཡིས་ནི། །ཡོངས་སྨིན་བདག་ཉིད་ཡང་དག་ཟད། །གང་གིས་དབང་དོན་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །བརྟན་པའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པ་ལ། །སྨིན་པ་འཐོབ་དང་ཡང་དང་ཡང་། ། ཡོངས་སུ་ཟད་པས་རུང་བར་འགྱུར། །མི་སླུ་བག་ཆགས་བརྟན་པ་ཡིས། །བྱས་སོ་ཞེས་པ་གང་ལས་འདོད། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་མི་རུང་ཕྱིར། །དེ་ལ་འོག་ནས་བརྗོད་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་ཡོངས་སྨིན་བརྟན་པའི་ཕྱིར། །སད་པའི་ཚེ་ན་མི་སླུ་ན། །རབ་རིབ་ཇི་སྲིད་བརྟན་པའི་བར། ། དེ་སྲིད་མི་སླུ་ཅི་ཕྱིར་མིན། །དེ་བློས་རབ་ཏུ་བཅུག་པ་ཡང་། །སླུ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བ་དང་། །དེ་བློ་མིན་ལའང་མི་སླུའི་ཕྱིར། །དེ་བློས་བྱས་པར་མི་འདོད་དོ།

根境显示之因由，
何者知识本性一，
非从根境而生起，
彼之本性应当是，
恒时坚固或不坚。
若因睡眠等相应，
彼非彼之成熟因？
成熟之因若存在，
圆满成熟不应尽。
睡梦之中所见境，
彼后不坚且错乱，
云何由彼能令其，
圆满成熟性尽灭？
由于离根离境故，
坚固之因既无有，
获得成熟复又复，
圆满尽灭成应理。
不欺习气坚固性，
何因而许为所作？
若谓色等不应理，
此义下文当宣说。
若谓圆熟坚固故，
醒时即是不欺惑，
眼翳坚固时分中，
何故不成不欺性？
彼识所引趣入者，
因见欺诳得成立，
非彼识者不欺故，
不许彼为识所作。
这是对前文的继续，保持了偈颂体的形式和对仗特点，讨论了关于认识的可靠性、习气、根境关系等认识论问题。译文力求准确传达原意，同时保持语言表达的自然流畅。

།འཇོག་དང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་མཐུ། །དངོས་པོ་གཞན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེས་ལས་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ ཏོག་ལས་ཏིལ་དང་།།ཆུ་སོགས་ལས་ནི་ས་བོན་བཞིན། །གང་ཙམ་གང་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད། །དེ་དེར་རང་དང་མཐུན་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་སྐྱེད་ཕྱིར་བག་ཆགས་དག་།མི་འཇོག་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན། །དོན་གཞན་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། །ལས་ལས་འགའ་ཞིག་བསྒོ་བར་བྱེད། །དཔེར་ན་སྣ་མའི་མེ་ ཏོག་དང་།།ཕྲད་པས་ཏིལ་ལས་དྲི་འབྱུང་བཞིན། །འདི་ལ་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཤེས་པ་བདུན་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ལ་དེ་ཡི་ས་བོན་འཇོག་།གཞག་པའང་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་དོན་གཞན་ལས་བྱུང་བའི། དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་བག་ཆགས་ནི། །འཇོག་དང་རྒྱས་པར་མི་ རུང་ཞེས།།མཐུ་ལ་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་སྨྲ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ལས། །རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་ནས་དེར། །ས་བོན་འཇོག་ཅིང་སྨིན་པ་ལྟར། །བདག་གིའང་དེ་དང་འདྲ་ཞེ་ན། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་སྡང་བའི་ཕྱིར། །ལེན་པའི་ཤེས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །གཉི་གའང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ ན།།གཅིག་ཏུ་གཅིག་ལ་བརྟེན་མི་རིགས། །གང་གི་དབང་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི། །ཤེས་པས་མཐུ་རྣམས་འཇོག་བྱེད་ཅིང་། །ཡུལ་དུས་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་རྒྱས་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་མེད། །གང་གི་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི། །ཤེས་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ མེད་པ།།དེ་ཡི་ཤིན་ཏུ་འབྲེལ་པ་མེད། །བློ་ཙམ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལ། །ཤེས་ཕྱིར་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་པ་གང་། །མི་མཐུན་རིགས་དང་མི་འགལ་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ལྷག་དང་བཅས་ཤེས་བྱ། །ལེགས་དཔྱད་དགའ་མགུར་རབ་འཇུག་ཅིང་། །ཕན་དང་མི་ཕན་འཐོབ་གཏོང་བ། །སད་ པར་གྱུར་པའི་ཐ་སྙད་ནི།།རྨི་ལམ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མེད། །གནོད་པའི་དབང་གིས་འགའ་ཞིག་ཏུ། །དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་ཤེས་འཁྲུལ་ན། །དེ་མེད་པར་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ། །འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་མིང་སྤྲུལ་ལོ། །གཞན་དག་རྣམ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ནི། །ཡུལ་ཡོད་རྟོག་པས་འཁྲུལ་ སེམས་ཀྱི།།ཤེས་བྱ་རང་སེམས་ལས་སྐྱེས་གང་། །གཟུགས་སམ་དེ་ཡི་མིང་ཡིན་ནོ། །དོན་མེད་ཡང་དག་བསྒྲུབ་པ་ལ། །རེ་རེ་ཡོངས་སུ་མི་ཆོད་ཕྱིར། །རྡུལ་ཕྲན་མི་སྣང་ཞེས་སྨྲས་པ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་འཇིག་ པ་རྣམས།།རེ་རེ་ནས་མི་རྟོགས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡོངས་བཅད་ལའང་། །རྡུལ་ཕྲན་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

我来为您翻译这段藏文逻辑学著作：
安立与圆满成熟力，
由从他法而生起，
非从自性所生业，
譬如花生芝麻时，
如从水等生种子。
若某法从某所生，
彼于彼处顺自性，
能生果故诸习气，
不立如烟从火生。
从其他法所生业，
能于某法作熏习，
譬如接触茉莉花，
令芝麻中生香气。
于此摄取诸识中，
七识次第而生起，
于彼安立彼种子，
安立即是令成熟。
是故无有他所生，
诸法故此诸习气，
安立增长不应理，
通达威力者如是。
若谓从自相续中，
了别之识生起已，
安种成熟如是者，
我亦如是同彼耶？
于此见解生嗔故，
依于摄取识为真，
二者若是等同时，
一向依一不应理。
由根境生诸识故，
诸力安立作用成，
境时身等差别中，
由诸差别而增长。
于彼见解无过失，
若谓摄取识为名，
识外更无余因者，
彼则全无相属性。
唯识性中所立证，
为知等事诸能立，
不违异品正因故，
当知一切有余义。
善观欢喜而趣入，
利与无利得舍等，
醒时所有言说法，
于梦境中悉皆无。
由损害力于某处，
根识所生成迷乱，
无彼亦复于一切，
迷乱之名假安立。
余者一切诸识中，
有境分别成迷乱，
所知自心所生者，
或为色相或为名。
无义真实成立中，
一一不能决定故，
所说微尘不显现，
心与心所诸法中，
皆当成为疑惑性。
如同刹那坏灭法，
一一不能了知般，
如是如来所抉择，
微尘亦不成决定。
这是一段探讨认识论和因果关系的论述，涉及习气、识的本质、迷乱等问题。译文保持了原文的对仗形式，并尽可能准确地表达了原文的逻辑关系。

།འདྲ་བའི་སྐད་ཅིག་གཞན་འབྱུང་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྟག་པ་ཉིད་འཁྲུལ་ལྟར། །རྒྱུན་ཆགས་རིགས་མཐུན་འཛིན་པ་ལ། །སྔོན་པོ་ཉིད་དུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ། ། བློ་ཡིས་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་ཆགས་དང་། །རིགས་མཐུན་པ་ལ་འཛིན་མོད་ཀྱི། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིས། །དེ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །རྣམ་པར་ཤེས་ལ་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས། །མི་སྣང་ཞེས་ནི་སྨྲ་བ་གང་། །དེ་དག ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་མ་ཡིན།།གང་ལྟར་སྣང་དེ་དེ་ལས་མིན། །རྫས་མེད་ཕྱིར་ཟླ་གཉིས་བཞིན་ཞེས། །སྨྲས་པའི་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལའང་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་ཉིད། །རྡུལ་ཕྲན་གང་དག་ཕྲད་གྱུར་ཅིང་། །རིགས་མཐུན་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ། །དེ་དག་འདུས་པ་ཞེས་བརྗོད་ན། ། དེ་དག་རྫས་མེད་ག་ལ་ཞིག་།གཅིག་གི་སྒྲར་བརྗོད་དེ་དག་ནི། །དེ་དག་ལ་ནི་གཅིག་མེད་དོ། །སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་རྣམ་བརྟགས་ཏེ། །དབང་པོའི་སེམས་ལ་མི་སྣང་ངོ་། །གང་གི་བློ་ལ་ཆ་གཅིག་གི། །།རྣམ་པ་སྣང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་རི་མོ་ཡི། །གདིང་བ་མཐོང་བ་མ གཏོགས་སོ།།ལ་ལ་དག་ཏུ་གང་ཞིག་ལ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཅིག་འཛིན་པ། །དེ་ཡང་མཐོ་དམན་རྟེན་པ་ཡི། །དབྱེ་བས་བཀྲ་བར་སྣང་བ་ཡིན། །ཤེས་གཅིག་སྣང་བའི་རྡུལ་ཕྲན་གང་། །ཕན་ཚུན་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཕྱིར། །དེ་ལ་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ནི། །ཇི་ལྟར་རེ་རེ་ སྣང་བར་འགྱུར།།རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ནི་རེ་རེ་ནས། །རང་དབང་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ཕྱིར་ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་ནི། །རེ་རེ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཆ་ཐ་དད་ཕྱིར། །མེད་ཅེས་སྨྲས་གང་དེ་མ་འབྲེལ། །འགའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི། །རྡུལ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲར་བསྟན་ བྱ།།དེ་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཆའི་ཁྱད་པར་གྱི། །དེ་ནི་མང་པོས་ཡོངས་བསྐོར་བར། །བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་རྡུལ་རྣམས་ནི། །ཆ་ཤས་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་མིན། །རྡུལ་ཕྲན་ཚུ་རོལ་ངོས་ན་གཅིག་།ཕ་རོལ་གཞན་རྣམས་གནས་པ་ནི། །ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་ཆ་གཉིས་ཀྱིས། །རྡུལ་དེ་གཉིས་སུ་ཐལ་བ་མེད། ། དུ་མའི་དབུས་ན་འདུག་པའི་ཕྱིར། །དུ་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་རྟོག་ལ། །འདི་ལྟར་ལྡོག་པའི་སྒོ་དག་ནས། །མང་པོ་ཉིད་དུ་སྤྱིར་རྟོག་ཅིང་། །དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་ན། །ངོ་བོ་གཞན་ཡང་དཔེར་འཛིན་པ། །དེ་དེར་ཁོ་ནས་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་སོགས་དབྱེ་བཞིན། །གལ་ཏེ་མང་པོར་འདབ ཆགས་ཕྱིར།།ཆ་ཤས་བཅས་པར་འདོད་ན་ནི། །སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་འདབ་ཆགས་ལ། །ཅི་ཕྱིར་དེ་དང་འདྲ་མི་འགྱུར། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་དག་གིས། །འདབ་ཆགས་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་ནི། །ཆ་ཤས་བཅས་གཟུགས་མི་འདོད་ལྟར། །རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ།

由相似刹那他生故，
如同常性成迷乱，
于相续类同执取，
生起青色之迷乱。
心虽恒时取相续，
及于类同诸法中，
然由分别之识知，
决定彼为一性故。
是故所说自相中，
诸微尘于识不现，
如是所说诸论述，
彼等一切非能立。
如所显现非彼生，
无实故如二月般，
此等所说诸能立，
于彼因相不定性。
诸微尘中相触合，
同类作用成一者，
若说彼等为和合，
云何说彼无实体？
以一声词所说彼，
于彼等中一性无，
声之义为遍计性，
根识之心不显现。
若谓于智一分中，
显现行相如是说，
彼定唯除见画中，
底色之外更无余。
于某处中若执取，
色法行相为一者，
彼亦依于高低基，
差别显现成杂色。
智中显现诸微尘，
互无则不得生故，
于彼遮除诸分已，
如何一一得显现？
诸微尘中一一分，
自在生起不可得，
是故极微诸尘中，
一一显现不应理。
微尘方分差别故，
所说无者不相属，
有者说具差别性，
微尘当说方分名。
是故方分差别性，
彼为众多所环绕，
如是说者唯言说，
诸尘非具分之性。
微尘此面住一者，
彼面安住诸他者，
由此彼面二分故，
彼尘不成二分过。
由住众多中间故，
分别彼为众多性，
如是从于返体门，
普遍分别为众多。
依于彼外所观待，
执取异体为譬喻，
唯由彼性非实有，
如此彼面等差别。
若谓众多相连故，
承许具有诸分者，
前后刹那相连中，
何故不同彼等性？
识之刹那二者中，
虽是相连然于彼，
不许具分如色法，
于诸微尘亦复然。
这是一段探讨微尘、认识论和实相的哲学论述，涉及微尘的本质、认知过程和迷乱等问题。译文保持了原文的对仗形式，并尽可能准确地表达了原文的逻辑关系。

།གང་ཞིག་དང་ནི་ ཉེ་བ་ལས།།འགྲོས་ལྡན་གང་གི་འགྲོས་འགག་པ། །དེས་དེའི་སྒྲིབ་པ་རབ་བཤད་པ། །ཆ་ཤས་གཞན་གྱི་མ་ཡིན་ནོ། །ཉི་མའི་སྒྲིབ་པ་ཡོད་ན་ནི། །གྲིབ་མ་ཀུན་དུ་འབྱུང་འགྱུར་གྱི། །གྲིབ་མ་ཉི་མ་རྡུལ་གཉིས་ཀྱི། །བར་ན་གནས་པར་མི་རིགས་སོ།

凡是由于接近某物，
具有运动者动止，
彼即说为彼障蔽，
非由其他部分故。
若有日光之障蔽，
阴影普遍得生起，
阴影与日二尘间，
不应安住于其中。
这是一段讨论运动、障蔽和阴影关系的论述。译文保持了原文的四句偈格式，并尽可能准确地表达了原文中关于物体运动、光影关系的逻辑推理。第一偈说明障蔽的产生条件，第二偈论述日光与阴影的关系及其物理特性。

།གྲིབ་མ་དང་ནི་སྒྲིབ་པ་ལ། །མང་ པོའི་མཐུ་ནི་སྐྱེ་བ་ལྟར།།དེ་བཞིན་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་ནི། །རེ་རེ་ནས་ནི་གཏན་དུ་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །གོང་བུ་དེ་དག་མ་ཡིན་ཞེས། །གང་སྨྲས་དེ་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་།གལ་ཏེ་འགྱུར་བ་མེད་ལ་རིགས། །ཕན་ཚུན་བདག་ཉིད་མ་རེག་པ། །ཆ་ཤས་མེད་པར་ རྣམ་གནས་ཏེ།།དེ་ཕྱིར་ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་སོགས། །བསགས་པ་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་ཕན་འདོགས་པའི། །བྱེ་བྲག་གིས་ནི་བརྒྱུས་པ་བཞིན། །རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས། །དེ་དག་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཇི་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ནི། །འདྲེ་སྦྲུལ་ལ་ སོགས་འཛིན་པ་བཞིན།།རྫས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ཕན་ཚུན་དུ། །རྡུལ་ཕྲན་ཁ་ཅིག་སྲིད་འགྱུར་གྱི། །གཞན་དག་ནུས་པ་སྟོབས་ཆུང་ངོ་། །མི་གཡོ་སོགས་གནས་བློ་ལྡན་ནི། །གྲངས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །དམྱལ་སོགས་རྡུལ་ཕྲན་ལ་རྟོག་པས། །དེ་ཕྱིར་མེད་པར་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་དེ་ འཁྲུལ་དབང་ལས་གསུངས།།དྲུག་པ་བློ་ཙམ་རྟོགས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་བརྒྱད་པར་རྡུལ་ཕྲན་གྱི། །གྲངས་སོགས་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེ་ཡི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་མཐུན་བྱའི་ཕྱིར། །དམྱལ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་རྣམས་མི་སྣང་ཕྱིར། གལ་ ཏེ་དེ་ཡི་རྟོགས་པ་དེ།།གཞན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ལས་ཡིན་ན། །གཙོ་བོ་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་ལ། །གྲངས་སོགས་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་གསུངས་མ་གྱུར། །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་སྟེ། །ཡོན་ཏན་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་འདོད་པས། །ནོར་པར་རྣམ་པར་རྟོག་ན་ནི། །རྟོག་པ་སྔོན་དུ་ མ་བཏང་འགྱུར།།དེ་བས་རྡུལ་ཕྲན་ཡོད་པ་ཉིད། །མི་གཡོ་སོགས་གནས་བློ་ལྡན་ནི། །དེ་ལས་གཞན་ངེས་མ་བཟུང་བའི། །དེ་དག་ཤེས་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་རྟོག་།མི་གཉིས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །དམིགས་པ་ངེས་པར་བསྟན་པ་གང་། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་རང་བཞིན་ནི། ། ངེས་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་མྱོང་བ་ཉིད། །ཤེས་པ་ལས་གཞན་འཛིན་པ་མེད། །ཡུལ་མེད་པར་ནི་དབང་བློ་མེད། །དེ་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་རིག་པས་ན། །སྔོན་པོའི་དེ་བློ་གཅིག་ཕྱིར་མིན། །གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་མི་འཛིན་པའམ། །ཡུལ་མེད་པར་ཡང་ཤེས་ཡོད་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་དེ་སྐད་དུ། །བརྗོད་པར་རིགས ཀྱི་གཞན་དུ་མིན།།དུས་གཅིག་ཏུ་ནི་བརྗོད་འདོད་པས། །སངས་རྒྱས་མཁྱེན་བྱའི་སེམས་དང་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །ཀུན་དུ་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལུང་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་མིན་ན། །འདྲེ་དམྱལ་ལ་སོགས་རྣམ་ ཤེས་ཀྱིས།།ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཁྲུལ་པར་བརྗོད། །གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ལ། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་འདོད་བྱེད་ན། །དེ་ནི་མ་གྲུབ་མི་འདོད་ནའང་། །འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །

我来为您翻译这段藏文论著：
如同阴影与障蔽，
众多力用得生起，
如是微尘诸法中，
各各永远非如是。
故由无有差别故，
所说彼等非聚合，
此说若于无变化，
某时方得为应理。
互不相触自性住，
无有部分而安立，
是故地轮等诸法，
皆从积聚而生起。
由互利益差别故，
如同贯穿而相系，
金刚等物微尘众，
彼等终不成断灭。
如同咒力所摄持，
鬼蛇等物被执持，
物质力用互相间，
某些微尘成可能。
其余力用较微弱，
不动等处具慧者，
由数等诸差别故，
思择地狱等微尘。
是故不应成非有，
若说此从迷乱起，
第六唯识之了知，
如何第八生微尘。
数等迷乱得生起，
彼如是般了知者，
若为有情共业故，
地狱等识不现故。
若彼了知是彼者，
从他迷乱而生起，
胜性士夫等诸法，
何故不说数等相。
为其性相得证故，
欲求功德最胜故，
若起错误分别时，
不应先起分别心。
是故微尘实有性，
不取彼外定解故，
为知彼等遍观察。
于不二中同时性，
所说决定能缘者，
知与所知自性中，
决定故成同时觉。
离识之外无能取，
无境不生根本识，
是故由共了知故，
青色彼识非一故。
若识不取或无境，
而有了知得存在，
尔时应当如是说，
非应说为其他义。
欲说同时而起故，
佛智所知诸心识，
以及心所诸法等，
因相遍成不定过。
若由教证成立故，
心所诸法非迷乱，
鬼狱等处诸意识，
何故说为是迷乱。
若于无有关联中，
欲作差别分别者，
彼成不成若不许，
由迷乱故得遮破。
这是一段探讨微尘、认识论和逻辑关系的重要论述，我已经尽可能保持了原文的对仗形式和严谨的逻辑表达。译文力求准确传达原意的同时，也注意保持自然流畅的汉语表达。

འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ལྷན་ཅིག་སྒྲ། །གཞན་མེད་པར་ནི་འགའ་ནའང་མིན། །གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་མྱོང་ཡོད་ན། ། དེ་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའང་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་སྒྲ་གཅིག་དོན། །དེ་ལྟས་གཞན་ལ་མ་གྲུབ་ཉིད། །ཐུན་མོང་གི་ནི་དངོས་པོ་ལ། །གཅིག་པུས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཤེས་བྱ་སེམས་ཀུན་ནས། །དེ་ཚེ་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཡིས། །དམིགས པ་གྲུབ་པ་གང་དུ་བརྗོད།།གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་འགོག་པ་ནི། །ཚད་མ་མིན་པས་མི་འགྲུབ་སྟེ། །རང་བཞིན་བསྐལ་པ་ཡིན་པས་ན། །དེ་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་མ་གྲུབ་པོ། །ཕྱིའི་དངོས་མེད་པས་གྲུབ་འགྱུར་ན། །རང་གི་ཆ་གཅིག་མཐོང་འགྱུར་ན། །བློ་ཙམ་དུ་ནི་སྨྲ་བ་ཡིས། །དེ་གྲུབ་གཏན་ ཚིགས་འདི་ཉིད་དོ།།སྣང་དང་ཐ་དད་མིན་སྒྲུབ་ན། །གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་སྨྲ་བ་དང་། །དེ་ལ་རྩོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ཁོ་ན་ཞིག་།དམིགས་པར་གལ་ཏེ་རྟོག་བྱེད་ན། །ཤེས་པའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ཡིས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཀུན་དུ་མྱོང་། །དོན་ དམིགས་ཚེ་ན་གདུང་བ་དང་།།དགའ་བའི་ཚོར་བ་དེ་དག་ནི། །གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡི། །ཚོར་བ་མེད་པར་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པ་རང་ངོ་བོ། །འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་མྱོང་ཞེ་ན། །ཤེས་དག་ངོ་བོ་མི་མྱོང་བས། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དེ་མི་རིགས། །དེ་བས་མྱོང་དངོས་གཉིས་ཡིན་ཡང་། །ཟླ་ བའི་ངོ་བོ་གཉིས་བཞིན་དུ།།བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་གཅིག་གོ་ཞེས། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ་མི་རིགས། །གང་གིས་ལྷན་ཅིག་མྱོང་འགྱུར་བ། །ཚོགས་པ་སྔ་མ་ཁོ་ན་ལས། །ཤེས་པ་ཡུལ་བཅས་སྐད་ཅིག་སྟེ། །སྣང་བ་དང་བཅས་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །གང་ཚེ་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་། སྔ་ཕྱི་ཀུན་དུ་འབྱུང་དེའི་ཚེ། །དེ་དང་འདྲ་ཕྱིར་དེ་མིང་གི་།དངོས་སུ་ལྷན་ཅིག་མྱོང་མ་ཡིན། །མྱོང་བར་བྱ་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ལས། །དོན་གཞན་མ་ཡིན་གཟུང་བ་ཡི། །ཆ་བཞིན་ཤེས་བསྒྲུབ་སྨྲ་བ་གང་། །དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་ཉིད། །ཤེས་པ་མྱོང་བར་རང་བཞིན་ཕྱིར། །མྱོང་བར་བྱ བ་ཞེས་བརྗོད་དོ།

此世间中同时声，
无有他法任何处，
若有同时领受者，
是故因相相违故。
若同时声一义者，
于他不成即如是，
于共同之事物中，
独一如何能见之。
若谓一切智慧者，
智慧所知诸心识，
尔时唯由独一者，
所缘成就于何说。
他所缘境遮破者，
非量故而不成立，
由其自性隔绝故，
是故疑惑不成立。
若由外境无得成，
见自一分得成时，
唯识论者所说者，
此成因相即此也。
若证显现无异者，
即成成立证成立，
具相识论所说者，
于彼无有诤论故。
若唯缘取一义者，
若作如是思择时，
离识自性本质者，
如何普遍得领受。
缘境之时苦恼与，
喜乐感受彼等者，
若无识之本质中，
感受不应有可能。
若谓分别自本质，
唯缘某一领受者，
不领二识之本质，
是故彼义不应理。
是故虽是二领受，
如同月轮有二相，
论师所说是一者，
极成彼义不应理。
由彼同时领受者，
唯从前前聚集中，
刹那识与境俱生，
如同具有显现色。
若时识与境二者，
前后普遍生起时，
由与彼同故彼名，
实非同时而领受。
为所领故离识外，
境非他故所取分，
如是立识所说者，
由识本为领受故，
说为所领受自性。
这是一段探讨认识论中关于认识主体与对象、同时性、领受等问题的重要论述。我已尽可能保持了原文的对仗形式和严谨的逻辑表达，同时确保译文准确传达原意并保持汉语表达的自然流畅。

།ཡུལ་ནི་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་སྐྱེད་ཕྱིར་མྱོང་བ་ཡིན། །མྱོང་བར་བྱ་བའི་སྒྲར་འདྲ་ཡང་། །དེ་ཡི་དོན་ནི་ཐ་དད་ཉིད། །དཔེར་ན་བ་ལང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །བ་ལང་དག་ལ་སོགས་པ་རྣམས། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། མྱོང་བར་བྱ་བ་རྒྱུད་གཞན་ལ། །དགོས་པའི་ཆོས་རྣམས་གང་དག་ཡིན། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་མ་ངེས་ཏེ། །རྟོག་མེད་ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། །ཤེས་པ་རྣམ་བཅས་ཕྱོགས་ལ་ནི། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་མྱོང་བྱ་ཉིད། །དེ་དང་ཐ་དད་མིན་སྒྲུབ་ན། །གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གཟུགས དང་འདྲ་བའི་བྱེད་པའི་དོན།།འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་མྱོང་བྱར་འདོད། །དེ་དངོས་མྱོང་བྱ་མ་ཡིན་པས། །ཐ་དད་མིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་འཛིན་བྱེད་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས། །དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཇི་ལྟ་ཅི་འདྲ་ཞེས། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་བྱའོ། །རྣམ་ ཤེས་ངོ་བོ་གཞན་གྱིས་ནི།།རྣམ་པར་གཞག་ནས་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་དེ་ཡི་དོན། །ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། །གང་གི་ཚེ་ན་རྣམ་ཤེས་དོན། །ཡོངས་གཅོད་ཙམ་དུ་འདོད་དེའི་ཚེ། །ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡུལ། །རིག་པར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་མ་འབྲེལ། ། རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་བྱེད་པོ་མིན། །དམ་པའི་དོན་དུ་བྱ་བའང་མིན། །རིག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་མོད་ཀྱི། །བྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་གསུངས། །ཇི་ལྟར་ཐོགས་མེད་གཟིགས་པ་ཡི། །མཁྱེན་པ་ཀུན་དུ་འཇུག་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་ལ འཇུག་།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་དང་གཞན་དག་ཏུ། །ཤེས་པ་ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་མེད། །ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་རྣམ་མཁྱེན་པས། །བདག་ཉིད་ཆེ་རྣམས་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །རྣམ་པ་བཅས་སམ་ཅི་རྣམས་མེད། །དུས་མཉམ་མི་མཉམ་ལས་སྐྱེས་ཤེས། །སངས་རྒྱས་མཁྱེན་ལའང་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །བྱིས་པ་རབ ཏུ་འཇུག་མི་བྱེད།།ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལ་རྣམ་པ་གང་། །སྲིད་པ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི། །རྣམ་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །ངེད་ཀྱང་རབ་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད། །སྒྲིབ་པ་སྤངས་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་ལ། །མི་རིགས་ཞེས་པ་འབྲེལ་པ་མེད། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ། །འཇུག་པ་དེ་ཙམ་མཐུན་པར་བསྒྲེ། །ཡོད་ དམ་མེད་པའི་དོན་ལ་ཡོང་།།བློ་ནི་དཔྱོད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དོན་ཡོད་གང་ལ་མི་སླུ་བ། །དོན་མེད་རབ་རིབ་ལ་སོགས་ལ། །ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་དཔྱད་བཞིན་གཟུགས། །སྔོན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་སྙམ་དུ། །བློ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད་ཀྱི། །རྣམ་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡོད་དམ་ཡང་ན་མེད་ རྟོག་ཀྱང་།།རྣམ་ཤེས་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །དོན་རབ་དཔྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །ཤེས་པ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་དོ།

境界极为显现之，
识生故而为领受，
虽同领受所为名，
彼之义理实有异。
譬如牛性之缘故，
诸如牛等种种法，
如是不成立故者，
一切智慧之智中。
所领受法他相续，
所需诸法为何者，
彼等亦复不决定，
无分别中何能知。
于具相识之宗中，
如是显现所领性，
证彼无异若成立，
即成已成之能立。
如色相似作用义，
从果门中许所领，
彼体非为所领故，
不应成为无差别。
彼能执持如何者，
彼为遍决之体性，
是故于彼如何性，
不应生起诸疑惑。
由他识之自性故，
安立增益而宣说，
如何能成彼义理，
遍决应当如是说。
何时识知诸境界，
许为唯是遍决时，
识如何知自境界，
所说无有相关系。
彼识非是能作者，
胜义谛中非所作，
虽仅了知而已矣，
说为增益作用性。
如同无著所见之，
智慧普遍趣入时，
如是少分所见之，
智慧趣入色等境。
一切智者与余者，
唯识之中无差别，
遍知一切诸智故，
大士之中分差别。
具相抑或无诸相，
同时不同时生智，
于佛智中复何故，
凡夫不能趣入耶。
汝于彼中诸行相，
所有可能之智慧，
以彼行相于色等，
我等亦复作思择。
由断障故于所知，
说不应理无关联，
如何彼于所知境，
趣入唯此相顺合。
于有无之义理中，
心识本为观察性，
于有义中不欺诳，
翳障等中无所有。
如是观察之色法，
思为领受青色已，
于识增益而宣说，
实无任何诸行相。
虽思有无皆可尔，
识乃思择之自性，
由观境界差别故，
说识亦有诸差别。
这是一段探讨认识论中关于认识的本质、作用及其与对象关系的重要论述。译文保持了原文的对仗形式，同时力求准确传达原意并保持汉语表达的自然流畅。

།ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །ཡང་དག་དུ་ན་རྣམ་མེད་ཀྱང་། །ཡང་དག་མིན་རྣམས་མྱོང་བ་ལྟར། །ཁོ་བོའི་ཡང་དག་དོན་དེ་བཞིན། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་མིན། །གཉིས་ མིན་བདག་ཉིད་འགལ་ཕྱིར་རོ།།ཡང་དག་མིན་ནི་མྱོང་མ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་འཁྲུལ་ཐལ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ནོར་པས་བརྟགས་པ་ལྟར། །རྣམ་པར་གཞག་འདི་བྱས་ཤེ་ན། །འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པ་ངེས་གཟུང་བ། །མེད་ན་ཇི་ལྟར་རྟོག་པར་འགྱུར། །དེ་བས་རྣམ་ཤེས་ཡང་དག་ཏུ། །རྣམ་པ་ མེད་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས།།འགྱུར་བ་ལས་ན་ཡོད་པ་འམ། །མེད་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡོངས་སུ་གཅོད། །གལ་ཏེ་མར་མེ་བདག་དང་གཞན། །ཇི་ལྟར་སྣང་བར་བྱེད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་ཡིན་ནའང་། །དམིགས་པ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། །འགའ་ཡང་འགལ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་དོན་རྣམས་ནི། །དབང་བོ་ཐ་དད་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་དག་གཅིག་པུ་ཡི། །མྱོང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་འདིར། །ཐ་དད་པ་ཡི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཤེས་པ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། །གང་ལས་སྐྱེ་ཞིང་གང་འདྲ་བ། །དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་གང་། །ཡུལ་མཚུངས་ཡུལ དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས།།འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ནི། །དེ་ནི་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ལས། །འདྲ་བ་རང་རིག་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འདྲ་བ་ནི། །སེམས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཡོད། །དེ་ལྟར་འདོད་ན་ཡུལ་འདྲ་ཞེས། །ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། གཟུང་བར་སྣང་བ་འདི་ལ་ནི། །དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་མི་སྣང་། །ཡུལ་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་ཁོ་ན་སྣང་། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས། །གལ་ཏེ་དེ་མ་ཐག་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡུལ་དེ་ཡིན་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡང་དོན་མི་མཚུངས། །ཡོད་པ་ཉིད་བདེན་མཚུངས་མ ཡིན།།ཇི་ལྟར་མི་རྟག་མི་སྡུག་སོགས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་ལ་ཡང་། །གཟུང་བར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་དམིགས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །ཡུལ་ནི་གཟུང་བའི་ཆར་འདོད་ན། །དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པར། །བློ་ཡིས་ཅི་ཕྱིར་རྣམ་མི་རྟོག་།དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ ཡིན།།དེར་སྣང་བ་ཡི་བློ་མ་ཡིན། །ཡུལ་ནི་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཕྱིར། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་འདོད་པར་བྱེད། །ཕྱི་ཡི་རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་ནི། །ཡན་ལག་རེ་རེ་མ་ཚང་ཕྱིར། །དམིགས་པ་མིན་ན་ཇི་ལྟ་བུར། །གཉི་གའང་མེད་པར་འདོད་པར་བྱེད། །འཛིན་ པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ནི།།མཚན་ཉིད་གཉི་གའི་རྣམ་སྤངས་ན། །ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་བཞིན། །གཟུང་བའི་རྣམ་པའང་མི་འདོད་དོ།

如同汝之智慧者，
究竟虽无诸行相，
如同领受非真实，
我之真实义亦然。
彼智非是自性故，
二非自性相违故，
非真实者非领受，
彼应成为无错乱。
如同错误所执著，
若谓如是而安立，
若无错乱诸行相，
决定如何能思维？
是故识虽真实中，
无有行相眼等根，
由其变异有或无，
皆可如是而遍决。
若如灯火于自他，
如是能作光明已，
如是若为识性者，
即是二种所缘性，
全无任何相违过。
色声等等诸境界，
乃是根境各别转，
是故彼等唯一性，
非是此中所领受，
亦非差别之因性。
识之所缘体性者，
从何所生复何似，
等无间心任何者，
境同成为所缘境，
说为错乱性非是，
彼非假立所安立。
由于显现为境故，
无有相似自证故，
识之行相相似性，
一切心识皆具有，
若如是许境相似，
不应说为差别性。
于此所取显现中，
等无间识不显现，
由于境界相同故，
唯现青等诸境界。
青等显现之智慧，
若是等无间性者，
尔时彼境即彼时，
彼亦不与义相同。
有性真实不相同，
如同无常不净等，
如来于彼亦复然，
非是所取之显现。
由于外境所缘境，
不应理故若许为，
境是所取之一分，
彼亦体性不应理，
智慧何故不思维？
彼即是心之显现，
非是显现彼之智，
由于境无差别故，
亦非能作生起者，
如何能作是许可？
外之微尘和合性，
由于支分各不全，
非所缘境如何能，
许为二者皆非有？
能取行相之智慧，
若离二种体性已，
如何非是所缘境，
所取行相亦不许？
这是一段探讨认识论中关于心识、所缘境及其关系的重要论述。译文保持了原文的对仗形式，同时力求准确传达原意并保持汉语表达的自然流畅。

།ཤེས་པ་འདྲ་བ་སྔ་མ་ལ། །དམིགས་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཤེས་པ་ལ། །ཤེས་པ་དེ་མ་ཐག་མི་སྣང་། །གལ་ཏེ་ སྒྲ་ཤེས་མཇུག་ཐོགས་སུ།།གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་འབྱུང་ན། །ཤེས་པ་དམིགས་དང་དེ་དང་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འདྲ་བ་ཡིན། །ཁ་ཅིག་ཤེས་པ་མཚུངས་སྐྱེད་པའི། །ནུས་པ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་ཡང་མི་རིགས་གང་གི་ཕྱིར། །དབང་པོ་སེམས་ལ་ནུས་མི་སྣང་། ། གཟུང་བར་བྱ་ལ་ཡུལ་ཉིད་དུ། །ངེས་པས་ཡུལ་དུ་གནས་ཡིན་ན། །འཇིག་རྟེན་ལས་ནི་དོན་གྲུབ་ཕྱིར། །མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཉིད་མི་བརྗོད། །ཤེས་དང་མཐུ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན། །དོན་དུ་ངེས་པར་བྱས་མིན་ལ། །མཚན་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཡོད་མིན་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར དམིགས་པ་ཡིན།།འཇིག་རྟེན་རིགས་པ་ལུང་བསྟན་ནས། །ཕྱི་རོལ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ནི། །ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་རིགས་ཀྱི། །ཤེས་བྱ་གཏན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་དང་མི་འདོད་ལ་སོགས་གཟུགས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་ཕྱི་གཅིག་མིན། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་བློ་ཙམ་ཞེས། །བྱ་ བ་དེ་ནི་འབྲེལ་མ་ཡིན།སྡུག་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་གཅིག་ལ། །ཡོན་ཏན་སོགས་གོམས་རྒྱུ་བཅས་ཏེ། །རྒྱུ་ཡི་དབྱེ་བས་འབྲས་བུ་ཡང་། །ཕན་འདོགས་པ་ཡི་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །དོན་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཡི། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་དེ་མ་ཐག་།གོམས་པ་ལས་ནི་སྡུག་སོགས་གཟུགས། །དེ་བཞིན་ གཞན་ལས་གཞན་འབྱུང་ངོ་།།དགའ་དང་གདུང་གཉིས་གོམས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་གྱིས་ནི་བྱེ་བྲག་དབྱེ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་མིན་པར། །འདོད་ན་དེ་ནི་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་སུན་འབྱིན་བྱེད། །དེ་བས་དམིགས་པ་མེད་པའི་དངོས། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དོན་བྱེད་སྣང་ ཕྱིར་གྲུབ་པ་ཡིན།།དེ་མེད་ཕྱིར་ན་དེ་མེད་དོ། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་དོན་རྣམས་ནི། །མེད་པར་ཡང་ནི་བྱེད་འདོད་པས། །དེ་ཕྱིར་དོན་བྱེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མེད་འདོད་ན། །ཁོ་བོ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཕྱི་དོན་གྲུབ་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། །ལོག་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལས། །བྱེད་པར་ འགྲུབ་པར་མཐོང་ཕྱིར་རོ།།འོན་ཀྱང་དོན་ངེས་ཐོབ་པ་ཡིས། །ལུས་ལ་ཕན་དང་གནོད་བྱེད་པ། །འཁྲུལ་པ་ལ་ནི་དེ་མེད་ཀྱི། །བྱེད་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཕྱིར་རོ།

相似识对前识者，
许为所缘不应理，
因于识中不显现，
等无间之识性故。
若于声识之后起，
色之识性生起时，
识与所缘及彼者，
如何能有相似性？
有谓识之等生起，
功能即是所缘境，
此亦不合正理故，
根识功能不显现。
于所取境为境性，
决定安住境性中，
世间义成故不说，
有其自性体性故。
世间智慧及功能，
非为决定义境故，
体性亦复非有时，
如何能成所缘境？
依于世间理教已，
应当遍察外境性，
为所缘境之体性，
非为究竟所知性。
可意非意等诸色，
究竟非是外一性，
如是唯识之说法，
彼非相属之关系。
妙等诸色一境上，
功德等习具因性，
由其因之差别故，
果亦利益差别分。
境现青色之智慧，
彼之等无间心识，
由习生起妙等色，
如是他从他生起。
喜与苦二种习气，
差别即成差别分，
若许非由境行相，
彼则何故而有此？
增益后作破除者，
是故无有所缘事，
任何情况不应理，
现见作用故成立。
彼无故彼亦非有，
如梦损害诸境界，
虽无亦许能作用，
是故作用有性故。
若许外境非有者，
我说非由作用故，
外境得成非我说，
颠倒智慧自性故，
见从作用得成故。
然由决定得义故，
于身能作损益事，
错乱则无彼作用，
唯有作用一分故。
这是一段探讨认识论中关于识与所缘、外境实在性等问题的重要论述。译文保持了原文的对仗形式，同时力求准确传达原意并保持汉语表达的自然流畅。

།རྨི་ལམ་ན་ནི་འདོད་སྤྱོད་པ། །དེ་ཡི་ངེས་པ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །ཁུ་བ་འབྱུང་ཙམ་མ་ཡིན་ན། །འདོད་པའི་དོན་ཐོབ་ག་ལ་ཞིག་།ཁུ་བ་ འདོད་ཆགས་འབྲས་ཡིན་ཕྱིར།།རྨི་ལམ་ལས་གཞན་དག་ཏུའང་འབྱུང་། །འདོད་པས་བུད་མེད་རེག་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་མི་སླུ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བུད་མེད་སྣང་བ་ལ། །འདོད་པ་བསྟེན་ལས་བྱུང་ཡིན་ན། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་སེན་མོ་དང་། །ཅི་ཕྱིར་སོས་བཏབ་ལ་སོགས་མིན། །གལ་ ཏེ་བུད་མེད་མེད་པར་ཡང་།།དེ་ལ་བརྟེན་པ་འབྱུང་ན་ནི། །རྨི་ལམ་གནོད་བཞིན་སེན་མོ་དང་། །ཇི་ལྟར་སོས་བཏབ་ལ་སོགས་མིན། །ཆགས་ལས་ཁུ་བ་བྱུང་བ་ལ། །བློ་ཡི་དོན་ནི་བྱས་སོ་ཞེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་བཟང་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ཙམ་མི་བརྗོད། །བུ་རྙེད་ལ་སོགས་གང་དག་ཏུ། །རྨི་ ལམ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི།།མཐོང་བ་དེ་ཡང་སླུ་བ་ཡིན། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ལས་སྐྱེས། །དེ་བཞིན་དམྱལ་བའི་སྲུང་ལ་སོགས། །ཡོད་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་རྣམ་པ་ཙམ། །དོན་བྱེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཙམ་མ་གྲུབ་བོ། །ཐ་དད་ལུས་སུ་སྣང་བ་ལ། །རྒྱུད་གཞན་དུ་ནི་གྲུབ་ ཡིན་ན།།དམྱལ་བ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཡོད། །ཅི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ངེས་རྟོགས་བའི། །ཆོ་གས་དུག་རྣམས་འཇིག་འགྱུར་བ། །ལྷ་ཡིས་རྗེས་སུ་འཛིན་མཛད་ཅིང་། །རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་བ། །སྔོན་གྱི་ཆོ་ག་དང་བྲལ་བ། །གང་ཕྱིར་ དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས།།དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱིས་དེ་མ་བྱས། །གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་ཇི་ལྟ་བུར། །གང་ཚེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཡོད་ན། །ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་འཇུག་།དོན་ཡོད་དེ་ཡི་རྣམ་པ་ཡི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཛིན་པར་འདོད། །རང་གི་ཡུལ་གྱི་ དྲུང་སོང་ནས།།བྱ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་མ་ཡིན། །གང་གིས་མཇུག་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བ། །རང་སེམས་ཤེས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་སེམས་དེ་ཡིན། །འདས་པར་གྱུར་བའི་སེམས་དྲན་པ། །ཡང་དག་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ། ། སེམས་དེ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ལས་ནི། །བྱུང་བ་མིན་ཕྱིར་འཛིན་མ་ཡིན། །སངས་རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་མི་གཉིས་པའི། །ངོ་བོ་རབ་ཏུ་མ་ཤེས་ཕྱིར། །དོན་བཞིན་མིན་ཞེས་གང་སྨྲས་པ། །དེ་བཟང་མིན་གཉིས་མིན་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིས། །དེ་གཟུང་མ་ལུས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བཤད་པ་ཡིན། །གཉིས་མིན་རྣམ་པར་རིག་ཕྱིར་མིན། །བསྟན་པར་བྱ་མིན་ངོ་བོ་ཞིག་།རིག་གོ་ཞེས་ནི་གང་སྨྲས་པ། །གཞན་གྱི་རིག་བྱ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཅི་རབ་ཏུ་བསྟན་ནུས་སམ། །ཕ་རོལ་སེམས་ནི་ཡོངས་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡོད་པའི ཕྱིར།།ཡིད་ཀུན་དམིགས་མེད་མ་ཡིན་ནོ།

梦中行欲之时分，
生起决定觉受者，
若非仅是精液出，
何得成就所欲义？
精液乃是贪欲果，
梦外亦复有生起，
若欲为触女人者，
如何不成虚妄性？
若于显现女人相，
从欲贪染而生起，
如梦损害指甲等，
何故非如涂香等？
若无女人实体时，
依彼亦能生起者，
云何非如涂香等？
贪欲生起精液时，
谓心成办其义利，
此说实非为善说，
何故不言作用耶？
得子等事诸境中，
梦中所见真实性，
彼见亦是虚妄性，
从业力故而生起。
如是地狱守护等，
以有故唯识行相，
任何作用皆非有，
是故唯心不得成。
显现差别身相中，
若成他续之体性，
地狱众生亦如是，
何故非是他有情？
如是坛城决了解，
仪轨能灭诸毒害，
诸天摄受加持者，
住于自誓三昧耶。
远离往昔仪轨者，
以其不能作用故，
是故非由心所作，
知他心智之智慧。
如实非境云何能，
若时他心实有时，
彼智即能遍趣入，
境有彼之行相识。
许能执取行相已，
趣近自境非如作，
任何等无间生起，
自心了知亦如是。
如前所说体性故，
彼心即是能执取，
忆念已过去心识，
真实趣入性为何？
彼心非从彼因生，
是故非为能执取，
佛行境界无二性，
以未善知体性故。
所说非如境性者，
彼非善说无二故，
唯由执取诸智慧，
执取无余所取故。
说为一切种智者，
非由了知无二相，
所说非是所显示，
体性能知性为何？
他所了知性为何，
彼岂能善为显示？
以能遍知他心故，
是故有其所缘故。
意识非无所缘境。
这是一段探讨梦境、识与境、他心智等问题的重要论述。译文保持了原文的对仗形式，同时力求准确传达原意并保持汉语表达的自然流畅。

།གལ་ཏེ་དེ་དག་གང་དུ་ཡང་། །ཕྱི་ཡི་གཟུང་བ་མིན་ཞེ་ན། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཇི་ལྟ་བུ། །རང་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྣམ་ཤེས་པས། །རང་རིག་ཁོ་ནར་ཟད་ན་གོ། །རང་སེམས་ཙམ་ཞིག་རྣམ་ཤེས་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་ཞེས་བརྟག་པར་ཟད།།ལོགས་ཤིག་པ་ཞིག་ཤེས་ན་ནི། །བློ་ཙམ་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མི་གཉིས་ཁོ་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་མེད་འདོད་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། །དེ་ཡུལ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད། །གཉིས་རྣམ་གྲོལ་བའི་ཤེས་པ་ལ། །རྣམ་པ་ ཀུན་དུ་ཀུན་རིག་ཅེས།།བྱ་བ་དེ་ནི་ཡ་མཚན་ཆེ། །དེ་ཕྱིར་འཛིན་བའི་ངོ་བོར་ཡོད། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཡང་དམིགས་པ་གཞན། །ཅུང་ཟད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་གྲང་གི་།བདག་གི་བློ་ངན་དེ་རྡུགས་སོ། །སྔོན་དུ་རྒྱུ་ཕྱིར་རེས་འགའ་ཞིག་།གཉེན་པོ་ གོམས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར།།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ཉེས་པའི་ཚོགས། །གཏན་དུ་ཡོངས་སུ་ཟད་སྲིད་ཀྱི། །བྱིས་པའི་སེམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་ན། །གང་ཞིག་གོམས་པས་ཡོངས་ཟད་པ། །གཉེན་པོའི་སྐབས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་ངོ་སྙམ་ པའི་ཤེས་པ་གང་།།བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ཡིན། །གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ངོ་བོ་གོམས་པ་ལས། །ཇི་ལྟར་འདོད་ཆགས་མི་ཟད་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ། །གོམས་པས་གཉིས་ཟད་མི་འགྱུར་རོ། །བློ་ལ་དངོས་ ཆ་སྒྲོ་བཏགས་ནས།།བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ། །གཉིས་མེད་པ་ལ་སྒྲ་ཙམ་སྟེ། །དོན་མེད་དེ་དག་བསྒོམ་མ་ཡིན། །རྟག་པར་དམིགས་པ་ཀུན་ཉོན་མོངས། །མི་རྟག་མྱུར་དུ་མྱ་ངན་འདས། །དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ལས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་གདོན་མི་ ཟ།།དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ནི། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་བྱ་བ་མེད། །འབད་དང་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཡང་། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་སྙིང་རྗེ་དང་། །དེ་ལ་ཕན་དང་ཐབས་དང་ནི། །འདུས་བྱས་མི་རྟག་བསྒོམས་པ་ལས། །བདེ་བར་གཤེགས་ པའི་གོ་འཕང་འཐོབ།།བློ་སྒྲ་ཙམ་ལ་ཇི་ལྟ་བུར། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །སྦྱིན་བྱ་མེད་པས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཕན་ཚུན་དབང་གིས་ན། །རྣམ་པར་རིག་པར་ངེས་པ་ལས། །སྦྱིན་དང་ལེན་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། །བློ་ཞིག་ གལ་ཏེ་སྐྱེ་ཞེ་ན།།དེ་ནི་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་ལུང་གིས་རབ་མ་བསྒྲུབས། །དེ་ནི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཙམ། །འབའ་ཞིག་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པར་ཟད། །རྣམ་ཤེས་སྦྱིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན། །བརྒྱ་ཕྲག་རྣམས་སུ་གོམས་བྱས་ཀྱང་། །འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་འགའ་ ཞིག་གི་།དབུལ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

若于一切诸境中，
外境所取皆非有，
云何成就一切智？
若唯了知自心识，
唯是自证而已矣。
以唯了知自心故，
一切智者徒思维，
若知离异他法者，
不成唯心之见解。
若谓无过唯知二，
如是识亦复如是，
彼境所缘实有性。
于离二相解脱智，
一切时中遍知者，
此说实为大稀有，
是故有其能取性。
一切智者所缘境，
谓无丝毫他所缘，
诸智者当如是知，
我之劣慧实可叹。
先有因故有时中，
对治修习得生故，
贪等过失诸聚集，
永尽灭除有可能。
凡夫心识一切时，
具有二相之体性，
何者修习永尽者，
对治之处实非有。
所谓空性之智慧，
趣入言说之行相，
若具二性之体性，
云何彼成为对治？
如同贪欲之体性，
修习不能尽贪欲，
如是二性之体性，
修习不能尽二相。
于心增益实有分，
修习无我等诸法，
无二唯是言说故，
非是修习无义法。
恒常所缘皆烦恼，
无常速得般涅槃，
由离一切所缘故，
必定证得佛果位。
远离一切所缘者，
于一切中无所作，
无须勤勉及加行，
即得成就佛果位。
是故悲悯诸有情，
利彼方便诸法门，
修习诸行无常故，
证得善逝之果位。
心识唯是言说故，
云何圆满诸布施？
以无所施是故此，
佛果亦复不可得。
若由互相力用故，
决定唯是识性已，
由施与受行相故，
若心生起者云何？
此非现量与比量，
信解教证所成立，
此唯分别假立故，
唯是遍计所执性。
具施行相诸识性，
纵经百次修习已，
然于某些有情前，
不能令离贫穷性。
这是一段探讨认识论和修行理论的重要论述，涉及一切智、二取、对治、空性等核心概念。译文保持了原文的对仗形式，同时力求准确传达原意。

།རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་བྱེད། །གང་ཚེ་ཚད་མེད་སྒོམ་ན་ཡང་། །དེ་ཚེ་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ། །འཐོབ་དང་ཡང་དག་ཟད་མི་འགྱུར། །ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་དང་། །སྙིང་རྗེས་སྦྱིན་པ་ཡོངས་རྫོགས་པ། །དོན་བདོག་པ དང་བྱེ་བྲག་མེད།།དེ་ལ་མི་སྦྱིན་དགག་པ་ཡིན། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །སྐུ་གདུང་དང་ནི་ཤི་བའི་རོ། །ཁྱིམ་དང་ལྷ་གང་མཐོང་བ་དག་།ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་དབང་ལས་སྐྱེ། །གལ་ཏེ་དེ་རང་རྒྱུད་སྨིན་ལས། །ཇི་ལྟར་འདས་བ་རྗེས་སུ་དཔག་།གལ་ཏེ་འདས་པ་རྗེས་མི་ དཔོགས།།དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཇིག་རྟེན་ཐལ། །ཉན་ཐོས་གྲོལ་བས་རྣམ་དག་གི་།སྐུ་གདུང་མཐོང་བ་ཆགས་བྲལ་བའི། །གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་མེད་པར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གུས་པ་སྐྱེ། །གལ་ཏེ་བརྒྱུད་པས་ཡིན་ཞེ་ན། །གསོན་པོ་དུམ་བུར་བཅད་མཐོང་བ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་དབང་མིན་ན། ། ཡོངས་སུ་འདས་པ་ཇི་ལྟ་བུར། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཚུལ་གནས་པ། །ས་བོན་སོགས་ལས་མྱུ་གུ་སོགས། །འབྱུང་ཞེས་བྱ་འདི་སེམས་ཙམ་དུ། །སྨྲ་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་གང་མཇུག་ཐོགས་སུ། །ཤེས་པ་ངེས་པར་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །རྒྱུ་དེ་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་དེ། །ངེས་པའང ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།།འདི་ལྟར་མེ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས། །མེད་པར་དུ་བའི་བློ་སྐྱེའོ། །ས་བོན་མེད་པའི་སེམས་ལ་ཡང་། །མྱུ་གུར་སྣང་བའི་བློ་ཡོད་དོ། །མེ་ཡི་བློ་ཡིས་བསྒོས་པའི་སེམས། །དུ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ནུས་པ་དུ་མ་ཡོད་པ་ལ། །བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཞིག་།མེའི་ བློ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ།།དུ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། །དེ་ཡང་བཟང་མིན་དུ་བ་ཡི། །སེམས་ལ་མེ་ཡི་ཡིད་མ་ངེས། །འབྲེལ་པ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ན། །ཇི་ལྟར་འདི་དང་འདི་ལས་མིན། །རྒྱུ་ལ་ཐ་སྙད་མ་འདྲེས་པ། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་བརྟགས་པ་ལ་ བརྟེན་ནས།།ཁམས་གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཙམ་ཞེས། །ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བཤད་ཡིན་གྱི། །གཟུགས་སོགས་མེད་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་ཆགས་ལ་སོགས་འབྱུང་བ། །བརྟགས་པ་མངོན་སུམ་མཛད་ནས་ནི། །ཉེས་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་བདག་མེད་བསྟན། །དེ་ བཞིན་གཞན་དུའང་ཇི་ལྟ་བུར།།བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་བརྟགས་ལྟར། །ཕྱི་དངོས་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་གསུངས། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ཁྱད་པར་མཛད། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པ་ལས། །བྱེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས། །བྱ་བ་རྣམས་སུ་ཡོངས་སུ་ཤེས། །དེ་ཕྱིར་བདག་ནི་བཀག་ཅེས་ གསུངས།།དེ་བཞིན་གཞན་དུའང་བསྟན་པ་ལས། །བརྟགས་དང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དང་། །ཆོས་ཉིད་གཟུགས་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། །ཆོས་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་ཙམ་ནི་བརྟགས་པའོ། །རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཁྱད་པར་དུའོ།

瑜伽师们作意时，
纵然修习无量心，
彼时苦乐诸感受，
获得真实不能尽。
普施一切众生者，
悲心圆满诸布施，
义利及其差别性，
于彼遮止不布施。
般涅槃后舍利子，
及诸亡者遗骸体，
所见宫殿与天众，
云何依他缘而生？
若由自续成熟故，
云何推度已逝者？
若不推度已逝者，
则成极为世俗过。
声闻解脱清净身，
所见舍利离贪欲，
若无比量推度者，
云何能生敬信心？
若谓由其相续故，
见有活人肢断者，
彼非彼之所主故，
云何能知般涅槃？
住于世间之法则，
种子等生苗芽等，
此说唯是心识者，
于彼实非应理也。
若有智识相续中，
必定生起诸智识，
彼因彼果决定性，
亦复非有如是理。
譬如无有火识时，
烟之智识亦得生，
无有种子之心中，
亦有显现苗芽智。
若谓火智熏习心，
是为烟识之因者，
多种功能皆具足，
云何能知其差别？
若谓火智无间因，
为烟识之因缘者，
此亦非善因烟识，
于心火意不决定。
若其关联未成立，
云何此彼非因果？
因上名言不相杂，
云何能有趣入性？
是故依于假立故，
三界唯心如是说，
一切遍说此义故，
非由色等无故说。
于彼贪等所生处，
现前显示假立已，
为令过失寂灭故，
是故宣说境无我。
如是于余处所中，
如诸凡夫所分别，
说外境非实有性，
何故作此差别说？
从其无间所说中，
由于作者执著故，
遍知一切诸作业，
是故说为遮我见。
如是余处所说中，
假立及以遍计度，
法性色相如是说，
法性即是自相性。
事物仅是假立性，
遍计执为差别性。
这是一段探讨认识论和修行理论的重要论述，涉及瑜伽行、布施、因果、唯识等核心概念。译文保持了原文的对仗形式，同时力求准确传达原意。

།ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་འདི། །དངོས་པོ་ མེད་ན་མི་རུང་ངོ་།།གལ་ཏེ་གཟུགས་སྟོང་གསུངས་ཤེ་ན། །དེ་ལ་གཟུགས་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བུར། །བརྟགས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་ན་ནི། །འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། །གང་དུ་མི་སླུ་སྲིད་པ་ཡི། །དེ་བས་དེ་དངོས་ཡོད་པ་ཉིད། །ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཁོ་ན་ལས། །རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་དམིགས་མ་ ཡིན།།ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས། །བློ་ཙམ་སྨྲ་ལ་དེ་སྐད་སྨྲས། །འདི་ཅི་རིགས་པའམ་འོན་ཏེ་མིན། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་དུ་གསོལ། །རིགས་དང་མི་རིགས་དཔྱོད་པ་ལ། །བདག་ལ་མཁས་བློ་མཚར་བཅས་མེད། །འོན་ཀྱང་གཞན་སྨྲས་བདེན་པ་ནི། །མང་པོར་མདོར་ བསྡུས་ནས་བསྟན་གྱིས།།ཤེས་པའི་སྣང་བས་གཏི་མུག་གི། །མུན་བཅོམ་མཁས་པས་མངོན་མཛད་ཅིང་། །དེ་རིང་ཕྱིན་ཚད་ཆེ་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་དུ་སྐྱེ་བོ་གླེན་དེངས་ཤིག་།ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། །སློབ་དཔོན་དགེ་སྲུངས་ཀྱིས་མཛད་པ་ ་རྫོགས་སོ།

法性之分别，
无实则不成。
若说色空者，
于彼色声名，
假立而宣说，
所求果何为？
凡是不虚妄，
彼故实有性，
若一切皆无，
如梦非所缘。
外境论者等，
对唯识宗说，
此理应不应，
请智者详察。
理非理观察，
我无胜智慧，
然他所说真，
广义今当摄。
智慧光明破，
愚痴黑暗时，
从今所至处，
愿愚入智道。
《外境成就论》终
作者：阿阇黎护法造
这是一部探讨外境实在性的重要论著，我已完整直译，保持了原文的对仗形式和逻辑结构。这是全文的结束部分，包含了对前文理论的总结以及作者的谦逊之辞和善愿回向。



D4245

། །།ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཛི་ན་མི་ཏྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དཔལ་བརྩེགས་རཱ་ཀྵི་ཏས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲུ་ཏི་པ་རཱི་ཀྵ་ཀཱ་རི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། ཐོས་པ་བརྟག་པའི ཚིག་ལེའུར་བྱས་ལ།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ལྟར་དོན་དང་སྒྲ་འགའ་ཡང་། །དངོས་སུ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འབྲེལ་པ་ནི། །དངོས་པོ་ལས་བྱུང་ཡིན་པར་འགྱུར། །གཞན་ཡང་རུང་བའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །སྒྲ་ཡི་བདག་ཉིད་དོན་གསལ་བྱེད། ། སྒྲོན་མ་ལ་སོགས་བཞིན་འདོད་ན། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བརྡ་དོན་མེད། །སྒྲ་ཡི་བདག་ཉིད་མ་བཟུང་ཡང་། །དོན་གསལ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་བཞིན་དུ་དེ། །དོན་དང་འབྲེལ་པར་རྟོགས་བྱེད་ན། །དཔེར་ན་དུ་བ་ལས་མེའམ། །བུམ་པ་སོགས་ལ་སྣང་བ་བཞིན། །གཞན གསལ་བྱེད་པར་འདོད་པ་གང་།།རྒྱུ་དེའམ་འབྲས་བུར་འགྱུར་གྲང་ན། །སྒྲ་ནི་དོན་སྐྱེད་བྱེད་མིན་ཞིང་། །དོན་གྱིས་སྐྱེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་མེད་འདོགས་པའང་མི་འདོད་ན། །ཇི་ལྟར་དེ་དོན་གསལ་བྱེད་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡི། །བློ་རྒྱུ་གསལ་བར་བྱེད་འདོད་ན། །སྒྲ་ ནི་དོན་ལ་དེ་བཞིན་མིན།།ཐ་དད་དུས་སུ་དམིགས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །མེད་ན་མི་འབྱུང་འབྲེལ་པར་བརྗོད། །དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་འམ། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །བློ་གང་དོན་ཉིད་བདག་འབྲས་ཕྱིར། །ཚིག་ནི་དེ་གསལ་བྱེད་པ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ གནས་པའི་ངོ་བོ་ཡིས།།འགའ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཤེས་པ་ལ། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཉི་ཚེ་ཞིག་།རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི། །དོན་ནི་གསལ་བར་བྱེད་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རིགས་པ་མེད་ཕྱིར་དོན། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་གསལ་བྱེད་མིན། །འདིའོ་ཞེས་བརྟགས་ ལ་བརྟེན་ནས།།དེ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་འདོད་ན། །སྒྲ་དག་དོན་ནི་དུ་མའི་ཕྱིར། །དོན་གང་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལས་རྣམ་ཕྱེ། །དེ་ནི་མ་ངེས་ཉིད་མིན་ནམ། །དེ་ནི་ཀུན་ལ་རུང་བའི་ཕྱིར། །ངེས་པ་པ་དང་བྲལ་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
这是迦湿弥罗毗婆沙部的大阿阇黎胜友（Jinamitra）与藏地译师比丘吉祥积（དཔལ་བརྩེགས）和惹乞底（རཱ་ཀྵི་ཏ）共同翻译、校对并最终确定。
